Er is bijna geen evenement in Nederland waar hij niet heeft gestaan. Van de Vredesmars tegen kruisraketten in de jaren '80 tot en met Vlaggetjesdag anno nu. Henk van der Wulp (53), beter bekend als Henk Patat, is met zijn legendarische patatkraam overal te vinden. Zijn imperium is in 35 jaar tijd uitgegroeid tot een landelijke horeca- en cateringservice.Geboren en getogen in de Haagse Schilderwijk en fervent ADO Den Haag supporter en sponsor: Haagser dan Henk kan bijna niet.
Henk van der Wulp, alias Henk Patat, in zijn pakhuis.
Achter hem staat de vitrine met miniatuur vrachtwagens.
Tekst: Viviènne van Nisius
Fotografie: Rob Schippers
‘Ben je dom en sterk? Henk heeft altijd werk!' is te lezen op één van de borden aan de muur van zijn bedrijfshal in Zoetermeer waar we Henk ontmoeten. Henk verwelkomt ons in "zijn pakhuis".
Hier staan zijn spullen opgeslagen en hier houdt hij kantoor. De muren zijn behangen met lijstjes met foto's en krantenknipsels. Achter elke foto schuilt een anekdote welke Henk met zijn Haagse humor als geen ander op smeuïge wijze kan vertellen . Typerend voor de levensloop van Henk is de grote glazen vitrine met miniatuurvrachtwagens in de loods. Deze verzameling is een hobby van Henk.
Op de truck
"Daar begon het allemaal mee", zegt de goedlachse Hagenees, wijzend naar de kleine trucks."Op mijn 15e werd ik namelijk van school getrapt. Ik ben toen aan de slag gegaan als bijrijder bij mijn oom op de vrachtwagen. In Engeland zag je destijds heel veel rijdende venters: groenteboeren, slagers, fish & chips verkopers, noem maar op. Ik kwam toen op het idee om zoiets ook in Nederland te doen, maar dan met patat." En zo geschiedde. Henk tikte een oude truck op de kop en vroeg een vergunning aan, iets dat destijds een fluitje van een cent was. "Ik reed vooral door Den Haag, Rijswijk en Zoetermeer. Zoetermeer was destijds nog in opbouw en met alle bouwvakkers die daar aan het werk waren deed ik goede zaken." Langzamerhand bouwde hij uit naar een hele vloot uitgiftewagens. "Maar zonder de steun van mijn familie was dat nooit gelukt. En je hebt geluk nodig, want zonder geluk vaart niemand wel", verzekert Henk ons.
‘Geen kinderpatat'
Als we hem vragen waarom hij voor dit vak heeft gekozen antwoordt hij nuchter: "Er moet toch brood op de plank komen." En dat is typisch Henk: no-nonsense en recht voor z'n raap. En dat wordt gewaardeerd. Meestal dan. Henk vertelt met een lach op zijn gezicht: "Bij ieder evenement maak je wel wat mee. Zo kwam VanVelzen (artiestennaam Roel van Velzen red.) eens een patatje bij mij halen. Ik zei bloedserieus: ‘Ik heb geen kinderpatat'. Hij moest er heel hard om lachen." Niet iedereen kan de Haagse humor van Henk waarderen en er zijn wel eens artiesten kwaad geworden om zijn grappen en grollen. En Henk? Die maakt zich niet zo snel druk. "Als je wat op je hart hebt, moet je dat gewoon zeggen", is zijn motto.
Slim bezig
In zijn begintijd spitte Henk alle kranten door, op zoek naar evenementen die voor hem en zijn bedrijf interessant waren. Hij belde de organisatoren op en bood zijn diensten aan. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen en hij heeft inmiddels een aardig cv opgebouwd. Henk kent iedereen en iedereen kent Henk. "Ik heb een heel netwerk, zoals dat tegenwoordig heet, opgebouwd. Vroeger heette dat nog gewoon ‘slim bezig zijn'. Nu zijn de tijden aangebroken dat ik word gebeld voor opdrachten." Heeft hij geen concurrenten dan? "Mijn enige concurrent is het weer", antwoordt de sympathieke Hagenees.
‘Zou niet zonder voetbal kunnen'
Wanneer het gesprek gaat over inspiratie, gaat het automatisch over ADO Den Haag. Het (voetbal)hart van de Hagenees gaat zichtbaar harder kloppen bij het horen van de naam van zijn club. Zowel zakelijk als privé betekent de club veel voor Henk. Iedere thuiswedstrijd staat de patatkraam van Henk bij het stadion paraat om de supporters van een snelle hap te voorzien. Zelf staat hij niet meer in de kraam, maar hij mist geen enkele thuiswedstrijd en is naast supporter, ook sponsor van de club. "Voetbal is een onderdeel van mijn leven, ik zou niet zonder kunnen", vertelt hij enthousiast. "Ik kom al vanaf kleins af aan ‘over de vloer' bij ADO Den Haag. Ik ben steeds verder in dat kleine wereldje van de echte ADO Den Haag liefhebbers ingerold. Ik heb veel vrienden en bekenden in dat circuit en ga goed om met de spelers en de directie. Ik ga regelmatig mee op trainingskamp met de spelers."
Breed lachend en een tikje recalcitrant
Het is een zoete inval tijdens het interview. Vrienden, leveranciers en werknemers, waaronder één van zijn zoons, lopen in en uit. Het staat voor de hartelijkheid die Henk uitstraalt. Hier is iedereen welkom en zoals hij het zelf zo mooi verwoordt: "Voor mij is iedereen gelijk, of je nu putjesschepper bent, directeur of de burgemeester." Daar zit ook de kracht in van het goedlopende bedrijf: de informaliteit. "Ik voel me nooit ongemakkelijk" vertelt Henk, wijzend naar een foto waarop hij breed lachend en een tikje recalcitrant de camera in kijkt terwijl hij de hand van Koning Beatrix schudt. "Dat was tijdens de Koninkrijk Spelen in Kijkduin waar ik de catering verzorgde. Ik had zelf al een paar foto's gemaakt, maar die mislukte steeds. Ik ben gewoon op haar afgestapt en ze vond het geen probleem om met mij te poseren", vertelt hij enthousiast. Het luxe cateringbedrijf waarmee Henk de catering op de Koninkrijk Spelen verzorgde is Van der Wulp Cateringservice en is vier jaar geleden opgericht om de zakelijke markt te bedienen. "Het is precies hetzelfde als Henk Patat Cateringservice, maar dat klonk te goedkoop", zegt hij met een grote grijns op zijn gezicht.
Doorgaan tot het einde
Naast ontmoetingen met de Koningin heeft Henk nog veel meer bekende namen en grote, landelijke evenementen op zijn cv staan. Van drie keer de Elfstedentocht ("Meer Elfstedentochten waren er niet") tot en met veertien jaar backstage Parkpop: hij heeft het allemaal gezien. Is het voor Henk na 35 jaar niet genoeg geweest? "Ik geef nooit op" antwoordt hij resoluut. "Dit is mijn tent en ik ben altijd met mijn werk bezig: vierentwintig uur per dag en zeven dagen per week. Natuurlijk hoop ik dat op een dag mijn kinderden het over nemen. Ik wil wel minder werken, maar dat lukt me niet. Ik heb dit zelf opgebouwd en waarschijnlijk sta ik hier tot ze me tussen zes planken kunnen wegdragen!"
